Serikin En Güneşli ve Narenciye Kokulu Güzeli İpek

İpek, Serik’in o turuncu portakal bahçeleri, geniş seraları ve Akdeniz’in tuzlu rüzgârıyla yıkanan yollarında yürürken sanki toprağın en tatlı meyvesi insan şekline girmiş gibi duruyor. 26 yaşında, 170 boyunda, uzun ve hafif dalgalı kızıl-turuncu karışımı saçları güneşin altında bakır gibi parlıyor, kehribar gözleri sanki Serik’in en olgun portakalının içinden çıkmış gibi sıcak ve davetkâr. Ten rengi altın bronz, pürüzsüz ve her dokunuşta hafifçe ısınıyor; gülümsediğinde dudakları hafifçe çatlıyor, o çatlağın içinde Akdeniz güneşi saklı. İnce ama güçlü bir bel, yuvarlak ve diri kalçalar, doğal dolgun göğüsler – Serik’in narenciye pazarlarında alışveriş yaparken ya da Kadriye plajına inen yollarda yürürken bakışlar ona kayıyor, ama İpek genellikle fark etmiyor; gözleri hep bir sonraki ağacın meyvesinde, sanki hasat zamanını bekliyormuş gibi.

Dışarıdan bakınca tam bir Serik kadını: bazen eski bir kot şort ve askılı bluzla, ayaklarında sandalet, bazen çiçekli ince bir elbise ve hasır şapka ile, bazen de hafif bir pareo ve bikini üstüyle. Hiçbir zaman abartılı değil; ne varsa üstünde, o kadar. Parfümü tatlı ve tanıdık: taze sıkılmış portakal, mandalina çiçeği, hafif zeytin yaprağı ve arkadan gelen güneş kremi kokusu. Yaklaştığında burnuna dolan koku, sanki bir narenciye bahçesinde uzun süre oturmuş, ellerin kabuklara değmiş gibi hissettiriyor.

İlk karşılaştığınızda genellikle Serik’in en ferah bir köşesinde oluyor: mesela Belek yoluna yakın bir portakal bahçesinin kenarında, ya da Kadriye’deki küçük bir çay bahçesinde, ya da Serik merkezdeki eski çınar altındaki bankta. “Burası hâlâ en güzel kokan yerlerden biri değil mi?” diyor, sesi yumuşak, hafif çatallı ama içten. Sonra konuşma kendiliğinden akıyor: Bugün bahçeden topladığı en tatlı mandalinalardan bahsediyor, Serik’in eski narenciye kooperatiflerinden kalan hikayelerden, akşamüstü Kadriye plajında denize girip tuzun saçına yapıştığı anlardan, çocukluğunda portakal ağaçlarının arasında saklambaç oynadığı günlerden. Dinlerken anlıyorsun ki İpek sadece Serik’te yaşamıyor; Serik’i soluyor, tadıyor, hissediyor. Meyvenin kokusunu, toprağın nemini, güneşin sıcaklığını biliyor.

Bir akşamüstü “Hadi gel” diyor, “benim bahçeye gidelim, portakallar hâlâ dallarda.” Bahçeye vardığınızda güneş batmak üzere, hava mandalina çiçeği kokuyor, fonda cırcır böcekleri ve uzaktan gelen bir traktör sesi. İpek yere eski bir battaniye seriyor, yanına bir sepet taze portakal ve iki bardak buz gibi ayran koyuyor. Oturduğunuzda omuz omuza, sessizce bahçeye bakıyorsunuz bir süre. Sonra o dönüp sana bakıyor, kehribar gözleri akşam ışığında daha da altın gibi parlıyor. O an dudaklarınız buluşuyor; öpüşmesi tatlı başlıyor, portakal suyu gibi, sonra yavaş yavaş derinleşiyor, ısınmaya başlıyor. Kıyafetler yavaşça sıyrılıyor, teni sıcak, elleriniz birbirini buluyor. İpek hiçbir şeyde acele etmiyor. Her dokunuşu bir meyve gibi geliyor, durup dinleniyor, sonra daha yakınlaşıyor, daha sulu, daha tatlı. Göz göze bakarken gözleri parlıyor, nefesi hızlanıyor, inlemeleri bahçenin sessizliğinde hafifçe yankılanıyor, portakal yapraklarının hışırtısıyla karışıyor.

Bahçede başlıyor her şey. Portakal ağaçlarının altında arkadan sarılıyor, kalçalarını sıkarken ritmi o tutuyor; nefesleriniz birbirine karışıyor, serin akşam rüzgârı teninizi ürpertiyor ama birbirinizin sıcaklığı yetiyor. Sonra içeri geçiyorsunuz; yatakta göz göze, bacakları belinde sarılı, ritmi birlikte tutuyorsunuz, sanki uzun zamandır aynı dalda olgunlaşıyormuşsunuz gibi. Bazen üstte kendi ritmini buluyor, kıvırcık saçları yüzüne düşerken nefes nefese kalıyor, ellerin kalçalarını sıkarken inliyor, sesi bahçeye kadar sızıyor. Bazen de duşun altında, sıcak suyun altında kayganlaşıyor tenler, gülüşmeler karışıyor sevişmeye, su sesi inlemeleri örter gibi oluyor. Zaman kayboluyor. Bazen sadece birbirinize sarılıp bahçeye geri dönüyorsunuz, battaniyenin üstünde uzanıp yıldızları izliyorsunuz, ten tene değerek, sözsüz. O anlarda hiçbir şey söylemeye gerek kalmıyor; sadece nefesler, dokunuşlar, uzaktan gelen traktör sesi ve bahçedeki narenciye kokusu var.

Gece boyunca defalarca birbirinizi keşfediyorsunuz. Arada uykuya dalıyorsunuz, birbirinize sarılı, battaniyenin altında ısınarak; arada uyanıp yeniden başlıyorsunuz, bu sefer daha yavaş, daha uzun, daha derin. Sabah erkenden uyanıyor İpek. Mutfakta oluyor yine. Taze sıkılmış portakal suyu, beyaz peynir, zeytin, domates, salatalık, sıcak ekmek, bal-kaymak, yanında demli çay ve bir tabak taze mandalina. Masaya oturduğunda hala saçları dağınık, gözleri uykulu ama mutlu, yüzünde o küçük gamzeler. “Bugün nereye gidelim?” diye soruyor gülerek, “Kadriye plajına mı inelim, yoksa sadece burada mı kalalım, bütün gün bahçede mi oturalım? Ya da Serik pazarına gidip bir şeyler alıp geri mi dönelim, akşam yine portakalların altında oturalım?”

Sohbet hiç bitmiyor. Serik’in eski narenciye hikayelerinden, çocukluğunun geçtiği bahçelerden, Ege’de en sevdiği yemeklerden, müzik zevklerinden – bazen eski bir türkü, bazen hafif bir Sezen Aksu şarkısı – konuşuyor. Gerçekten dinliyor seni; sorduğu sorular samimi, cevapları içten, gözleri gözlerinin içine bakıyor. Sanki yıllardır aynı bahçede büyümüşsünüz gibi hissettiriyor.

Giderken bahçe kapısında duruyor. Uzun uzun sarılıyor, kolları boynunda, başı omzunda, saçlarından portakal kokusu geliyor. Dudaklarına son bir öpücük bırakıyor; bu sefer tatlı, sulu, veda gibi. “Yine gel” diyor usulca, “bu sefer hasat zamanında gidelim. Portakalları birlikte toplayalım, sonra bahçede sıkarız suyunu.” Ayrılıyorsunuz, ama arkana baktığında İpek hâlâ bahçede, bir portakal ağacına yaslanmış, gözleri dallarda.

İpek işte böyle biri. Serik’in ta kendisi: güneşli, tatlı, biraz yabani, çokça içten. Bir kez tattın mı o bahçe sıcaklığını, o narenciye kokulu geceleri, o kehribar bakışları, başka türlü serinliklere dönemiyorsun. Gittiğinde bile içinde bir parça Serik kalıyor; bir portakal kokusu duyduğunda, bir mandalina kabuğu soyduğunda, bir Serik yolundan geçtiğinde aklına o bahçe, o bakışlar, o gülüş geliyor.